W dwudziestoleciu międzywojennym tworzyli Julian Przyboś i Julian Tuwim. 

Twórczość Juliana Przybosia charakteryzowała się fascynacją miastem i rozwojem technicznym. Tematem jego wierszy był najczęściej rozwój nowoczesnej cywilizacji. Poezja Przybosia zrywała z klasycznymi zasadami poezji, skupiając się na konkretnych metaforach i doskonałej organizacji.

Julian Tuwim, podobnie jak Przyboś tworzył wiersze opisujące codzienność. Odrzucał wielkie tematy. Zamiast tego skupiał się na opiewaniu radości życia, chęci do aktywnego działania. Te cechy poezji związane były z gwałtownym rozwojem miast w powojennej rzeczywistości.