Przełomowość epoki oświecenia polegała na przekształceniu dotychczasowych struktur społecznych i przewartościowaniu istniejących aksjomatów. Przedstawiciele oświecenia stawali w opozycji do zastanego systemu feudalnego, a nade wszystko - co budziło największe kontrowersje - uznali człowieka za jednostkę niezależną od teologicznych dogmatów tak samo jak moralność, która została oddzielona od religii. "Wiek filozoficzny" zaznaczył się w dziejach także jako okres wzmożonego rozwoju nauki, której niewątpliwie służył ówczesny kult rozumu.