Lilla wykazuje głębokie przywiązanie do ojca, bardzo go kocha. Świadczy o tym udanie się do Lechitów, by prosić o uwolnienie Derwida i jego synów. Dziewczyna z pokorą błaga o to Gwinonę, jednocześnie obiecując, że stanie się sługą: „[...] będę / Płótno twe bielić, twoje krowy doić, / Twe szpaki takich nauczę wyrazów, / Że w dzień i w nocy będą dziękowały / Za moich braci, za mojego ojca”. Słowa te świadczą o poświęceniu bohaterki, która zrobi wszystko dla Derwida. Również reakcja Lilli na widok okaleczonego starca wyraża uczucia dziewczyny, jej współczucie dla cierpiącego rodzica: „Poczekaj, krew ci obetrę włosami / I nigdy moich włosów nie obmyję”. Również Derwit odczuwa silną więź z córką, zwraca się do niej pieszczotliwie: „Mój słowiku”. Jest rozgniewany tym, że działanie Gwinony przyczyniło się do łez Lilli. Dziewczyna zaś wyraża oburzenie okrucieństwem Gwinony, określa siebie mianem „ojca zbawicielki”.