Ludzie pojawiający się w Salonie są bardzo różni, zarówno kobiety, jak i mężczyźni, młodzi jak i starzy. To jednak przede wszystkim środowisko elitarne, składające się z byłych wojskowych czy intelektualistów. Jest wśród nich Kombatant z Długą Brodą, Profesor z Wielkimi Uszami, Duży Różowy Krytyk ("który piszczy") i "posągowa" Kobieta w czerni ("Matrona?"). Wszyscy oni są ubrani całkowicie dowolnie i znajdują się w nieustannym ruchu: "Nawet jak stoją w miejscu, kręcą się dookoła własnej osi. Inni, kręcąc się dookoła siebie, krążą po sali albo przemierzają salę, patrząc przed siebie; biegną gdzieś drobnym kroczkiem, zatrzymują się (jakby) przerażeni, zawracają, cofają się tyłem, głowy odwracają i wykręcają, albo się kłaniają z uśmiechem dookoła." Ich zachowanie jest nielogiczne i groteskowe, takie, które przystoi bardziej zagubionym dzieciom bądź ludziom niespełna rozumu niż śmietance towarzyskiej. Dobitnie ilustruje to następujący fragment didaskaliów: "W tym czasie młodzi (z brodami) ciągle podskakują. Ktoś sobie brodą twarz wyciera. Profesor śliną pryska wkoło. Ktoś oczy przeciera. Kobiety czasem padają na kolana. Ludzie zaczynają się gryźć ze sobą. Ten tego w ucho lub inną część ciała gryzie."