Poeta opowiada ukochanej o swoich wrażeniach, o tym, co widzi i czuje. Zwraca się do niej w słowach pełnych czułości, prosi, by go objęła, bo tylko w taki sposób choć na chwilę zapomni o zgliszczach i okrucieństwie wojny. Dotyk ukochanej pozwala mu na moment przenieść się w "lasy niewidzialne, knieje, co się chylą". Poeta dostrzega, że w zniszczonym wojną świecie życie człowieka zostało obdarte ze wszystkich uczuć. Obserwowanie i doświadczanie tego, co do tej pory było tylko sennym koszmarem ("płomień w obłoku", "dłonie bez ramion") uczyniło człowieka obojętnym. Wojenna rzeczywistość nie pozostawia bohaterom liryku żadnego wyboru, niweczy ich plany i nadzieje, odbiera godność i ostatecznie stawia przed dylematem: "rosnąć czy ginąć".