Różewicz odwołał się do:

• Dziadów, cz. III ("a głos piskliwy / który stawał się donośny / w czasie słynnej Improwizacji");
• faktu, że Mickiewicz przebywał we Francji i wykładał na College de France ("po francusku mówił / ze smorgońskim akcentem");
• konfliktu Mickiewicza ze Słowackim - Mickiewicz w Dziadach, cz. III w negatywnym świetle przedstawił ojczyma Słowackiego ("Mickiewicz bardzo skrzywdził / dużo młodszego od siebie / Słowackiego");
• incydentu, w którym Mickiewicz wyrzucił Słowackiego z Koła Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego ("którego chwycił za kołnierz / i ze słowami / "paszoł wont" / wyrzucił z kółka Towiańskiego");
• trudnej sytuacji materialnej Mickiewicza ("Adam Mickiewicz / żył przeważnie w biedzie");
• planów Mickiewicza, który stworzył w Stambule polsko-ukraińską armię i zamierzał utworzyć legiony polskie ("pod koniec życia założył / z Turkiem polskiego pochodzenia / Paszą Sadykiem / Żydowski Legion [...]");
• niespodziewanej śmierci poety w Stambule ("[...] w związku z czym / zmarł na cholerę w Konstantynopolu");
• pochówku Mickiewicza na Wawelu ("po śmierci spoczął na Wawelu / w nogach Słowackiego").