Fragment:

„Są ludzie, którzy płakać umieją tylko nad mogiłami drogich sobie istot, czym zaś jest rozpacz nad śmiercią uczuć i ideałów doznawana, nie wiedzą. Lecz ta wspaniała kobieta, która z twarzą jak opłatek białą stała śród zmroku niby w kamienną kolumnę przemieniona, czuła teraz, że na drodze jej życia i na dnie serca wznosi się druga mogiła, rozpaczniejsza jeszcze od pierwszej, bo nic już po sobie nie pozostawiająca”.

Fakt oceniania postawy Andrzejowej Korczyńskiej świadczy o tym, że w powieści Nad Niemnem nie zawsze występuje narrator obiektywny. Sposób prowadzenia narracji ma pokazać czytelnikowi właściwe postawy bohaterów i piętnować te negatywne. W ten sposób powieść pełni postulowaną w pozytywizmie funkcję utylitarną. Ocena jednej z bohaterek powieści wskazuje na tendencyjność powieści, jej ukierunkowanie na edukację społeczeństwa.