Osobą mówiącą w utworze jest człowiek, który przebywa poza granicami swej ojczyzny. Wspomina ją z wielką czułością oraz tęsknotą: "Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba / Podnoszą z ziemi przez uszanowanie / Dla darów Nieba... / Tęskno mi, Panie...". Dogłębnie odczuwa swą samotność i wyobcowanie: "[...] gdzie któż o mnie stoi?". Podmiot liryczny ujawnia się w utworze za pomocą zaimków (na przykład: "mi", "mnie", "mojej") oraz form czasowników ("nie wiem").