Wielka Teoria piękna była teorią w estetyce, która utrzymywała się od V w. p.n.e. aż do wieku XVII n.e. Zgodnie z jej założeniami, piękno polegało na zachowaniu proporcji oraz właściwego układu poszczególnych części przedstawienia, dzięki którym było ono zbudowane symetrycznie. Jej realizacją w praktyce był tzw. złoty podział oraz oparte na matematycznych proporcjach wyliczenia Polikleta. Duży wkład w jej rozwój wnieśli pitagorejczycy, Arystoteles oraz Platon. Teoria ta była realizowana zarówno w sztukach plastycznych, rzeźbie, jak i w muzyce. 

Przykładem jej realizacji są:

• Doryforos Poliklet,
• Wenus z Milo,
• Nike z Samotraki,
• Grupa Laokoona,
• Partenon w Atenach,
• Koloseum,
• Dawid Michał Anioł,
• Stworzenie Adama Michał Anioł,
• Ostatnia wieczerza Leonardo da Vinci.