W szeregi rewolucjonistów zaliczają się: rzemieślnicy, chłopi, robotnicy fabryczni, lokaje. Połączyli oni swoje siły w walce przeciwko klasom posiadającym oraz przeciwko wszystkim dotychczasowym wartościom: religii, sztuce i filozofii. Podstawowym postulatem rewolucjonistów jest chęć zaspokojenia głodu - krwawa uczta (niektóre grupy społeczne, np. rzeźnicy i lokaje, chcą mordować swoich panów). Reprezentanci tego obozu przedstawiają się jako ludzie pozbawieni norm moralnych i zepsuci, czego symbolem może być kobieta, która zostawiła męża i oddawała się wszystkim w obozie. Autor Nie-Boskiej Komedii deprecjonuje obóz rewolucji, chcąc tym samym udowodnić, że przekonania i działania niższych klas nie dążą do równości i sprawiedliwości, a jedynie dawne zbrodnie zastępują nowymi. Krasiński zdawał sobie sprawę z nieuchronności rewolucji, jednak podchodził do niej z dosyć dużą rezerwą.

Przewodnikiem Hrabiego po obozie rewolucjonistów staje się Przechrzta (aluzja do Boskiej Komedii Dantego). Wśród radosnych tańców i śpiewów bohaterowie usłyszeli roszczenia przeciwników arystokracji: „Chleba, zarobku, drzewa na opał w ziemie, odpoczynku w lecie!”. Wyrazem zaniechania dawnej religii jest zburzona świątynia, połamane krzyże i porozrzucane posągi świętych. Ponadto Leonard - prorok nowej wiary - odprawiał na wzgórzu niechrześcijańskie obrzędy podobne do sabatów. Zalicza się do nich zbiorowa orgia, błogosławienie zabójców (męczenników wolności), udzielanie święceń zbójeckich (namaszczanie olejem, wręczanie sztyletu i trucizny). Obrzędy odprawiane przez Leonarda są karykaturą rytuałów kościelnych i rycerskich.