W wierszu przedstawiona została sytuacja rozłąki. Mówi o tym wprost już początkowy fragment utworu: „Lecz jedno o drugim pamięta; / Pomiędzy nami lata biały gołąb smutku / I nosi ciągłe wieści”. Oddaleni od siebie ludzie odczuwają dojmujący smutek. Starają się go ukoić, utrzymując ciągły kontakt. Pomiędzy nimi istnieje głęboka więź - podmiot mówiący i adresat wiersza doskonale się znają: 

„Wiem, o jakiej godzinie wraca bolu fala,
Wiem, jaka ci rozmowa ludzi łzę wyciska.
Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala
I łzę różową leje, i skrą siną błyska”.

Łączy ich przyjaźń, a być może nawet miłość.