Kochanowski zawarł w Hymnie koncepcję świata harmonijnego i pełnego ładu. Świat ten został stworzony przez Boga - najdoskonalszego architekta i artystę (łac. deus artifex). Nie tylko zbudował z elementów niezbędnych i dokładnie do siebie pasujących znakomicie funkcjonujący świat, ale także go przyozdobił. To za sprawą Boga niebo zostało oddzielone od ziemi, pojawiły się morza, gwiazdy oraz słońce. Tak zbudowany szkielet został uzupełniony o elementy pełniące częściowo funkcję estetyczną, jak np. rośliny. Z jednej strony służą one człowiekowi, podobnie jak zwierzęta, z drugiej zaś upiększają świat:

„Z Twej łaski nocna rosa na mdłe zioła padnie, 
A zagorzałe zboża deszcz ożywia snadnie;
Z Twoich rąk wszelkie źwierzę patrza swej żywności,
A Ty każdego żywisz z Twej szczodrobliwości.”

 

Świat został przedstawiony za pomocą:

• epitetów, np. „noc ciemna”, „kłosianym wieńcu”, „gnuśna Zima”,
• apostrof, np. „Za Twoim rozkazaniem w brzegach morze stoi”,
• metafor, np. „Tobie k'woli w kłosianym wieńcu Lato chodzi”,
• antropomorfizacji, np. „Potym do gotowego gnuśna Zima wstawa”.