Twórcy i myśliciele renesansowi tak chętnie nawiązywali do dziedzictwa antyku ze względu na podobny sposób postrzegania świata oraz przyświecające im idee. Ze starożytnymi łączył ich antropocentryzm, a więc skupienie się na naturze ludzkiej, potrzebach oraz aspiracjach jednostki. Antropocentryzmowi towarzyszył więc indywidualizm. Uważano, że człowiek jest jednostką wolną oraz kreatywną. Za jedną z naczelnych wartości uważano niezależność umysłu, a także wszechstronność zainteresowań. Jednym z nich było ludzkie ciało, którego budowę anatomiczną studiowano z uwagą. Wpływy starożytności było zatem widać szczególnie w rzeźbie, malarstwie i architekturze. Sięgano również po antycznych filozofów, nie tylko Arystotelesa, ale także Platona. Korzystano bowiem z jego koncepcji człowieka jako istoty zawierającej w sobie boski pierwiastek, dzięki któremu może stanowić o sobie.