Przedstawiona przez Cervantesa metafora sugeruje nieprzekładalność utworów z jednego języka na drugi. Każda próba wykonania tego typu zadania kończy się fiaskiem. Ich efekt przypomina bowiem drugą stronę ręcznie tkanego dywanu, będącą niezręcznym odbiciem wspaniałego oryginału. Pojawiają się tam bowiem dodatki (zagmatwane nici), które tak naprawdę zaciemniają obraz.