Osoba mówiąca w wierszu to poeta świadomy swojego ogromnego talentu: „Wybudowałem pomnik trwalszy niż ze spiżu”. Jest prekursorem, który wprowadził wzorzec greckiej poezji lirycznej na grunt łaciński. Doskonale zdaje sobie sprawę ze swoich zasług dla rozwoju literatury: „Bądź dumna z moich zasług i delfickim laurem / Melpomeno łaskawie opleć moje włosy”. Jest pewny siebie i dumny, że dzięki ciężkiej pracy udało mu się osiągnąć tak wiele. Nie wstydzi się swojego pochodzenia - mówi o tym, że przyszedł z nizin („[...] ja z nizin wyrosły”). Jego wypowiedź jest uwznioślona i patetyczna, harmonizuje ze stanem ducha poety.