Osoba mówiąca w utworze przeciwstawia sobie postawę charakteryzującą się ciągłymi powrotami do przeszłości, użalaniem się nad tym, co minęło bezpowrotnie z postawą pełną akceptacji nowej rzeczywistości. Poeta sugeruje, by nie spoglądać do tyłu, lecz patrzeć z odwagą w przyszłość. Oglądanie się na umarłych nie pomaga w życiu tym, którzy pozostali. Podmiot liryczny apeluje:

„Trzeba z żywymi naprzód iść,
Po życie sięgać nowe,
A nie w uwiędłych laurów liść
Z uporem stroić głowę.”