Podniosłość utworu podkreślają takie środki poetyckie jak:

• epitety: „niezwykłym i nie leda piórem”, „skóra chropawa”, „ptaka białego”, „sążeniste skrzydła”;
• metafory: „skóra chropawa padnie na goleni”, „w ptaka białego wierzch się głowy mieni”, „po palcach wszędy nowe piórka się puszczają”, „z ramion sążeniste skrzydła wyrastają”;
• anafora: „Już mi [...] / Już mi [...]”;
• przerzutnie: „Polecę precz, poeta, ze dwojej złożony / Natury [...]”, „Więcej będę; a więtszy nad zazdrość, ludnemi / Miasty wzgardzę”;
• wiersz sylabiczny, mający jednakową liczbę sylab w wersie.