Wolter przedstawia wojnę w bardzo brutalny, bezlitosny, obrazowy sposób. Zwraca on uwagę na ogromną liczbę ofiar, którą przyniosła. Traktuje ją jako zjawisko negatywne, niewłaściwe i niepotrzebne. 

Autor zdradza swój stosunek do wojny między innymi za pomocą stwierdzenia: "Trąby, piszczałki, oboje, bębny, armaty tworzyły harmonię, jakiej nie słyszano ani w piekle". W ten sposób pokazuje, iż kojarzy to wydarzenie przede wszystkim z czynionym przez człowieka diabelskim złem. Szydzi on ze wspaniałego wyćwiczenia żołnierzy, gdyż przyczynia się ono głównie do zabijania. Z brutalną szczerością opisuje liczne ludzkie okrucieństwa. Ukazuje brak litości, który jest obecny na polu wojennym. Toczone walki ironicznie nazywa "heroicznymi jatkami".