Podstawą wyrażonej w Pieśni XIX koncepcji człowieka jest przede wszystkim zabieganie o dobrą sławę. Podmiot liryczny podkreśla, że warto jest za nią oddać swoje życie. Wyznaje on: „Nie przegra, kto frymarczy na sławę żywotem”. Według niego na miano człowieka trzeba zasłużyć poprzez odpowiednie postępowanie. Ten, kto zachowuje się jak zwierzę, nie może być nazywany człowiekiem. Podmiot liryczny zwraca uwagę na to, że istota ludzka jako jedyna otrzymała od Boga dary rozumu i mowy, które powinna wykorzystać. Oprócz starania się o poczciwą sławę, ważne jest dbanie o dobro wspólne. Nadawca wyraża tę myśl za pomocą słów: „Służmy poczciwej sławie, a jak kto może, / Niech ku pożytku dobra spólnego pomoże”. Uważa on, że człowiek powinien szerzyć dobre obyczaje, a także zapobiegać sporom: „Niech szczepi między ludźmi dobre obyczaje, / Niechaj czyni porządek, rozterkom zabiega [...]”. Podmiot liryczny wskazuje na godność, uczciwość i męstwo jako niezbędne cechy istoty ludzkiej. Stwierdza, że „zwycięstwo liczby nie chce, męstwa potrzebuje”. Dochodzi on do konkluzji, iż warto walczyć o wolność oraz dobrą sławę, bo inaczej nasze życie ulegnie zapomnieniu.