Słowa, których znaczenie wiąże się z tematyką przemijania:

• „przekwitasz”,
• „kapturek pajęczy”,
• „cienką skórę”,
• „opadłaś”,
• „zapadłaś się w sobie”,
• „jak się ziemia znienacka zapada”.

 

Formy zdrobniałe rzeczowników mają za zadanie pokazać pogardliwy stosunek podmiotu mówiącego w stosunku do bohaterki wiersza. Nie są to formy pieszczotliwe, świadczące o pozytywnych uczuciach. Pomagają one w zobrazowaniu kruchego stanu fizycznego starzejącej się kobiety. 

 

W pierwszej zwrotce mamy obraz osoby mocno siwiejącej („Wdziałaś na główkę kapturek pajęczy”), tak szczupłej, że zdaje się, jakby podczas ruchu każda kość wydawała jakiś dźwięk, uderzając o kolejną („Ruszysz się, słychać: każda kostka dźwięczy”). Jej skóra jest jasna i cienka. Widać przez nią dokładnie żyłki („Przez cienką skórę nawet ślepi widzą”). Jej szkielet jest tak cienki i drobny, że przypomina ona bezbronnego ptaka („Szkielecik ptaka od krwiobiegu cieńszy”), w którego piersi ciężko szamocze się serce („Serce tak małe, że w żeber obręczy / Jest łzą z ołowiu”). Wygląda tak, jakby zapadła się w sobie, niczym ziemia („Zapadłaś się w sobie, / Tak, jak się ziemia znienacka zapada”).