Człowiek młody jest dla Mickiewicza kimś pełnym życia i radości. Potrafi wznieść się ponad konwenanse i utarte schematy, a dzięki zapałowi i młodzieńczej fantazji są w stanie dokonywać rzeczy niezwykłych. To młodość pozwala na nadprzeciętność i wyjątkowość. Łączy się z odwagą, miłością i przyjaźnią, a przede wszystkim otwartością na to, co nowe i nieznane. Starość jest natomiast stagnacją, martwotą i pustką, dlatego została przez Mickiewicza nazwana jako "opleśniała". Brak w niej serca, uczuć i wrażliwości. Króluje w niej egoizm i zacofanie.