Renesansowa koncepcja człowieka:

• człowiek miarą wszechrzeczy, znajduje się w centrum wszechświata
• człowiek powinien dbać o rozwijanie swoich cnót, ale także korzystać z życia i zaspokajać swoje potrzeby (nawiązanie do filozofii stoickiej oraz epikurejskiej) ("Pieśń II", "Psalm 8", "Pieśń IX")
• właściwością człowieka jest nieustanne doskonalenie się, aby nieustannie potwierdzać swoje człowieczeństwo oraz godność ludzką ("Pieśń XIX": "I szkoda zwać człowiekiem, kto bydlęce żyje"; "Przeto chciejmy wziąć przed się myśli godne siebie,/ Myśli ważne na ziemi, myśli ważne w niebie")
• człowiek doskonale zna swoją wartość, talenty i możliwości, jest świadomy siebie ("Pieśń XXIV": "Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony/ Polecę precz, poeta, ze dwojej złożony/ Natury")
• człowiek odwołuje się do kultury antycznej