W mowie przeciwko Werresowi pojawiają się następujące cechy charakterystyczne dla stylu retorycznego:

• bezpośrednie zwroty do słuchaczy, np.: "Widzę, sędziowie", "Co mam począć, sędziowie?"
• pytania retoryczne, np.: "Co mam począć, sędziowie? Na czym oprzeć fundament mego oskarżenia? Do czego obrócić?"
• paralelizm składniowy, np.: "Niech Werres będzie złodziejem, niech będzie zbiorem wszystkich przestępstw i haniebnych uczynków; ale jest dobrym i szczęśliwym wodzem, którego [...] zachować trzeba."
• archaizmy i szyk przestawny, np.: "Na tym się gruntuję, że prowincja Sycylia jego szczególniejszą czujnością i walecznością w wątpliwych i strasznych czasach, od zbiegłych niewolników i niebezpieczeństw wojny ochronioną została." 

 

Cyceron używa argumentów merytorycznych oraz logicznych, np.: "Przychodzi mi bowiem na myśl, jakie wrażenie, jaki skute w procesie Maniusza Akwiliusza, sprawiła mowa M[arka] Antoniusza, który będąc jako mówca nie tylko mądrym, ale nawet zręcznym, prawie już przy końcu mowy porwał za rękę Maniusza Akwiliusza, [...] suknię spodnią na piersiach rozdarł, ażeby lud rzymski i sędziowie rany jego [...] widzieć mogli. [...] do tego przywiódł sędziów, iż się mocno obawiali wzbudzić mniemanie, że mąż który sam siebie nie oszczędzał, którego los wyrwał spośród oręża nieprzyjaciół, nie dla chwały ludu rzymskiego, lecz okrucieństwa sędziów był chowany."