Wpływ wojny na rozwój sztuki i sytuację artystów był różny w poszczególnych państwach. Państwa biorące udział w wojnie wykorzystywały sztukę do celów propagandowych - dzieła miały mobilizować do walki oraz przypominać o niechęci względem wrogów. W Polsce malowane symbole oraz plakaty wskazywały na opór względem okupantów. Wojna nie sprzyjała twórcom w państwach alianckich, jednak pojawiło się kilka ważnych nazwisk (np. Francis Bacon). We Francji artyści odwoływali się do dotychczasowych tendencji oraz prądów. W tym czasie w Polsce rozwijała się sztuka ulotna. Karykatury, graffiti pozwalały na ośmieszenie okupanta, wyrażenie swojego sprzeciwu. Echa wojennych doświadczeń powróciły także w twórczości np. Linkego czy Wróblewskiego. 

Wojna zahamowała nieco rozwój życia muzycznego, chociaż pojawiały się utwory pokazujące heroizm walczących. Polscy kompozytorzy, by zarobić na życie, grali w kawiarniach. Oprócz tego tworzyli jednak także dzieła kameralne i symfoniczne. Powstawały również pieśni patriotyczne.

Film w tym czasie pełnił przede wszystkim funkcję propagandową, jednak powstało wtedy kilka wybitnych filmów (np. Obywatel Kane, Casablanca). W Europie, ze względu na inną sytuację, nie nakręcono wielu wybitnych filmów. W Polsce zaś kinematografia praktycznie nie istniała, ponieważ władze niemieckie zakazały posiadania sprzętu filmowego.

We Francji teatry działały na dotychczasowych zasadach - wystawiano sztuki francuskich wybitnych dramaturgów. Na ziemiach polskich artyści bojkotowali uznane przez okupanta sceny. Przygotowywano za to konspiracyjne inscenizacje, jak np. w krakowskim Teatrze Rapsodycznym.