Podmiot liryczny kieruje monolog w "Księdze ubogich" do elementów świata przyrody: gór i rzeki. O wyborze takiego adresata decydował fakt, że to natura właśnie jest miejscem kontemplacji duchowej ubogich ludzi, którzy nie mogą obie pozwolić na drogie atrakcje. Jest to idea zgodna z założeniami franciszkanizmu, który propagował łączność człowieka z przyrodą oraz miłość do ludzi.