Herbert nawiązał do konwencji bajek Krasickiego poprzez wybór bohaterów tekstu: są nimi wilk i owieczka - uosabiają oni cechy oraz postawy charakterystyczne dla ludzi. Ponadto aluzja do bajek Krasickiego ma również metatekstowy charakter: postacie są świadome mechanizmów, które rządzą strukturą bajek i bezpośrednio się do nich odwołują. Herbert nawiązał do bajek Krasickiego, by przedstawić je w nowym świetle, ukazać zaskakującą perspektywę. Jego tekst jest nieco ironiczny oraz przewrotny, gdyż wilk niejako musi się poświęcić dla morału i zjeść owieczkę. Jego zachowanie zostało uwarunkowane przez moralizatorski charakter bajek, które narzucają mu wzorce postępowania. Z drugiej jednak strony słowa wilka można odczytać jako pretekst, który pozwala mu na usprawiedliwienie pożarcia owcy.