Podmiot liryczny jest artystą-pisarzem. Zastajemy go w momencie tworzenia. Jest kreatorem, któremu podlega stworzony przez niego świat. On powołuje do życia rożne istnienia i światy, on także może je zniszczyć. Wystarczy jeden ruch ręką, jedno zapisane słowo. Ma nieograniczoną władzę nad tą literacką rzeczywistością.

 

a)

Czasowniki:

• zechcę;
• każę;
• sprawuję;
• wiążę.

 

Zaimki:

• mojej;
• mój.

 

b)

Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las?
Czy z napisanej wody pić,
która jej pyszczek odbije jak kalka?

Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta
spod moich palców uchem strzyże.

Nad białą kartką czają się do skoku
litery, które mogą ułożyć się źle,
zdania osaczające,
przed którymi nie będzie ratunku.

Jest w kropli atramentu spory zapas
myśliwych z przymrużonym okiem (...)."

Okamgnienie trwać będzie tak długo, jak zechcę (...).

Bez mojej woli nawet liść nie spadnie
ani źdźbło się nie ugnie pod kropką kopytka.

Jest więc taki świat,
nad którym los sprawują niezależny?
Czas, który wiążę łańcuchami znaków?
Istnienie na mój rozkaz nieustanne?

 

c)

Wypisane wyrazy kojarzą się z władzą absolutną człowieka, który ma wpływ na wszystko. Liczy się tylko jego wola oraz jego zdanie. To on ma moc tworzenia i niszczenia. Istnienie jakiegoś świata zależy od jego kaprysu. To twórca i zarazem pan świata, który tworzy.