a)

"Osoba nosząca w sercu złość nie może oddać się miłości, wzruszeniu, czułości. Krótko mówiąc, im więcej zachowujemy uraz, tym mniej mamy w sobie miejsca na dobre uczucia. Kto więc traci? Przecież nie tamten krzywdziciel czy głupiec, któremu czegoś nie przebaczamy, tylko my sami; zwróćmy uwagę na ten przewrotny paradoks. Nie dość, że ktoś mnie zawiódł lub zadał mi ból i raz swoje odcierpiałam, to jeszcze w ślad za tym sama sobie odbieram możliwość lepszego życia. No bo skoro z zaległym urazami mniej mogę się cieszyć, to jednak traci na tym jakość mojego życia, a nie czyjegoś".

Paradoks związany z niewybaczeniem polega na tym, że tak naprawdę największe konsekwencje tego czynu uderzają w osobę, która nie chce przebaczyć. Nie może ona bowiem żyć spokojnie, ponieważ w jej wnętrzu gromadzą się negatywne emocje, które rzutują na jej osobiste szczęście.

 

b)

Przykładowe rozwiązanie:

"Obowiązku pojednania..." -> Fragment ten można rozumieć w ten sposób, że do przebaczenia nie da się nikogo zmusić. Jednak wyzwala ono z negatywnych uczuć. Każdy człowiek sam decyduje o tym, czy przebaczyć, czy trwać w złości.

"Wybaczenie to swoista transakcja..." -> Aby doszło do przebaczenia, w akcie tym muszą brać udział dwie strony, zarówno strona, która prosi o przebaczenie, jak i ta, która ma tego przebaczenia udzielić. Każda ze stron musi dać coś od siebie.

 

c)

Przykładowe rozwiązanie:

Przebaczenie jest aktem dwustronnym, który paradoksalnie bardziej wpływa na osobę przebaczającą niż na tę, która o to przebaczenie prosi. Gdy komuś przebaczę, odczuwam ulgę. 

 

d)

W myśl treści zawartych w artykule Ewy Woydyłło, Gerwazy nie tyle ulżył umierającemu człowiekowi, lecz przede wszystkim sobie. Mógł pozbyć się negatywnych emocji, które kierowały nim całe dotychczasowe życie. Jego dalsza egzystencja powinna odtąd przebiegać w spokoju. Ważne jest także to, że w akcie przebaczenie, który dokonał się na łożu śmierci, brały udział dwie osoby. Jacek Soplica "wyspowiadał się" z grzechów swojej młodości ostatniemu obrońcy rodu Horeszków, który wykazał wolę, by tego wyznania wysłuchać. Gdyby się nie zgodził na to, do przebaczenia nigdy by nie doszło.