Przykładowo:

Kolokwializmy w wierszu Wisławy Szymborskiej pt. Sto pociech budują nastrój tego utworu lirycznego. Ponadto ich funkcja wiąże się z bohaterem lirycznym. Jest on przekonany o swojej wiedzy, uważa, że doskonale zna otaczający go świat. Zastosowanie kolokwializmów wskazuje na dysonans między tym, jak siebie postrzega bohater liryczny, a jego faktycznymi ograniczeniami. Nie wie on wszystkiego, chociaż tak chciałby siebie postrzegać.