Fragmenty, które przedstawiają obrazy destrukcji:

"Biada!… Pierś światów przed chwilą tak żywa,

kona pod strasznym ciężarem…

Olbrzymy świerków padają strzaskane;

las się położył na skalisty zrąb;

węże kosówek, wyprężywszy ciała

w kurczach śmiertelnych, drętwieją bezwładne;

wrzos na granitów podścielisku szarem

spełznął na wieki;

kozice stromą oblepiły ścianę

i patrząc trwożnie w bezmierny, daleki,

w ten nieskończony chaos mgieł i cieni,

runęły w żlebny grób…"

 

"Z wyciem hien, z rykiem lwów,

z psów szczekaniem, z rżeniem koni,

które cugli nie zaznały,

łkając, jęcząc, grożąc, klnąc,

poszarpane miecąc skargi,

pędzi tuman ludzkich żądz.

Ten upada, ten się broni,

temu dłoń ścisnęła krtań,

ten się w swojego brata paznokciami wrył,

a tamten zęby szczerzy, poszarpawszy ramię,

a ten olbrzyma ręką pochwycił dwie nogi

i rozdarł na dwie szczypy tułów Heraklowy

i w ciemną rzucił bezdeń, w Sądu straszną noc…"

 

Dla ekspresjonistów poeta był wizjonerem i prorokiem, stąd też Kasprowiczowa wizja końca świata wpisuje się w ten nurt. Artysta, by zrealizować funkcję ekspresyjną, stworzył dynamiczny obraz zagłady przyrody górskiej. Wykorzystał emocjonalne czasowniki (budzące grozę): "padają strzaskane", "drętwieją bezwładne", "spełznął na wieki", "runęły z żlebny grób"; hiperbolę: "nieskończony chaos mgieł i cieni"; oraz kontrast: "przed chwilą tak żywa,/ kona pod strasznym ciężarem". W opisie zachowania ludzi idących na sąd dominuje groza i brzydota. Zostały one spotęgowane przez rzeczowniki odczasownikowe nazywające intensywne dźwięki: "wycie", "ryk", "szczekanie", "rżenie"; wyliczenia: "łkając, jęcząc, grożąc, klnąc" (wpływają także na dynamikę); a także drastyczny obraz poetycki tłumu ludzi, który się tratuje: "dłoń ścisnęła krtań", "w swojego brata paznokciami wrył".