a) Epitety pojawiające się w utworze "Nie wierzę w nic...":

"wszystkich czynów"

"wszelkich zapałów"

"niepamięci śmiecie"

"dzikim szaleństwem"

"krzyk bólu"

"wola ludzka"

"omdleniu sennym, tajemniczym"

Epitety pojawiające się w utworze odzwierciedlają stan psychiczny "ja" lirycznego. Podmiot neguje wartość jakichkolwiek działań i generalizuje je: "wstręt mam do wszystkich czynów, drwię z wszelkich zapałów". Nie tylko teraźniejszość i przyszłość jawią się dla osoby mówiącej w czarnych barwach, ale także przeszłe marzenia i ideały został rzucone w "niepamięci śmiecie". Wiara w siebie i własne możliwości również została poddana pod wątpliwość, bowiem świadomość własnej niemocy prowadzi podmiot liryczny do obłędu, w którym ból, śmiech i przekleństwo mieszają się ze sobą. Przyjmuje on postawę całkowitej bierności, rezygnuje z prób podjęcia jakichkolwiek starań, gdyż "wola ludzka [jest] niczym". Jedyne czego pragnie, to nirwany - pogrążenia się "w bezwładności, w omdleniu sennym, tajemniczym".

b) Pragnienie nirwany polega na dążeniu do całkowitego oderwania się od życia, wyzbyciu się cierpienia i zrezygnowania z wszystkich pragnień na rzecz całkowitego spokoju i bezwładności.

c) Arthur Schopenhauer twierdził, że życie jest pasmem nieszczęść, wyrokiem, na który zostaje skazany każdy człowiek. Echa tej filozofii obecne są w wierszu Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Podmiot liryczny stracił wszelką wiarę w swoje możliwości, poddał się cierpieniu, bo jak twierdził "konieczność jest wszystkim". Wyzbył się wszelkich pragnień i postanowił poddać się temu co nieuchronne.

d) Postawę podmiotu lirycznego można określić jako dekadencką, czyli pesymistyczną. W sonecie poeta zanegował sens i celowość ludzkich działań oraz wyzbył się wiary we własne możliwości. Ważność straciły także jego dawne ideały, marzenia i wartości - nie są w stanie zapewnić mu spokoju. Jedyną drogą do jego osiągnięcia jest nirwana, czyli pogrążenie się "z wolna w nieistnienie".