Przykładowe rozwiązanie:

a) Deklarację artystów odmawiających działania można rozumieć jako przeświadczenie o tym, że sztuka nie może być służebna wobec jakiegokolwiek programu. Sztuka jest wartością samą w sobie, nie można jej wykorzystywać w żaden sposób, stąd też nie może stać się motywacją do działania.

b) Literatura pozytywizmu, cechująca się naturalizmem u materializmem, była przez twórców młodopolskich krytykowana. Ich zdaniem taka twórczość wymagała zreformowania - powinna powstawać w wyniku najgłębszej (mistycznej) kontemplacji duszy artysty. Wzorem dla ówczesnych pisarzy był Adam Mickiewicz. Zdaniem Górskiego bez zrozumienia twórczości polskiego wieszcza, bez "powrotu po zagubiony wątek do duszy Mickiewicza-mistyka" filozofia, a tym samym literatura narodowa, nie będzie mogła się rozwijać.

c) Przejawy bankructwa idei: idee, które niedawno poruszały tłumy i były inspiracją poetów, straciły na wartości; życie społeczne i samo społeczeństwo (ówcześni filistrzy) zaczęło rozczarowywać; w wyniku tych rozczarowań ujawniły się jednostki, które protestują przeciw "banalności i bezduszności zorganizowanej masy" - wrażliwe umysły chciały oddzielić się do filistrów i ruchów społecznych, w celu poszukiwania trwalszych wartości.

d) Ówczesny "przewrót wartości" polegał na zmianie pozytywistycznego nurtu dążącego do zreformowania społeczeństwa (nieskutecznie) na charakterystyczne dla romantyzmu poczucie indywidualności. Twórcy młodopolscy dostrzegali wady poprzedniej filozofii (praca organiczna, praca u podstaw) i efektów, jakie przyniosła. Zwrócili się zatem do indywidualnych wartości. Poeta stał się wieszczem, osobą natchnioną, a jego indywidualność - największą wartością na ziemi. Z tą zmianą punktu widzenia łączyła się także reforma etyki społecznej, która teraz miała być - zdaniem Górskiego - "etyką duszy".