a) W przedstawionej sytuacji można wyróżnić wypowiedzi czterech osób. Karusia wypowiada się w bardzo emocjonalny sposób, o czym świadczą liczne wykrzyknienia oraz pytania retoryczne. Dziewczyna tęskni za swoim ukochanym, czuje się nierozumiana przez tłum. Prości ludzie wyrażają wiarę w to, że Karusia widzi Jasieńka, na co wskazują słowa: "Jasio być musi przy swej Karusi, / On ją kochał za żywota!". W odmienny sposób swoje racje przedstawia starzec. Odwołuje się do tego, co można poznać rozumem, a jednocześnie traktuje słowa Karusi jako brednie. Z kolei narrator w subtelny oraz wyważony sposób polemizuje ze starcem. Deklaruje wiarę w słowa dziewczyny oraz ludowe prawdy.

 

b) Adam Mickiewicz nie zachowuje obiektywizmu w sposobie przedstawienia poszczególnych dyskutantów. Zachowanie Karusi budzi wzruszenie, podobnie jak wiara ludu w siłę miłości, która połączyła ją ze zmarłym ukochanym. Z kolei starzec został przedstawiony w negatywny sposób - jako człowiek, który odwołuje się wyłącznie do tego, co racjonalne,  a nie potrafi zaś zaakceptować istnienia innej rzeczywistości. Na taką ocenę wpływ ma jego sposób wypowiedzi - krytykuje on postawę ludu, stwierdza także, iż dziewczyna bredzi. W przeciwieństwie do niego narrator, reprezentujący przekonanie ludu, wyraża się w sposób spokojny i tłumaczy starcowi, dlaczego się myli.