a) Bóg traktuje Mefistofelesa jako równorzędnego rozmówcę. Sam pyta diabła o to, czy zna Fausta, co prowokuje rozmowę na temat bohatera i późniejszy zakład.

b) Bóg postanawia zgodzić się na zakład z diabłem. Uważa bowiem, iż Faust, mimo błądzenia, nigdy nie ulegnie diabelskim pokusom. Decyzja ta pokazuje człowieka jako istotę, która potrafi odnaleźć prawdę.

c) Słowa te wskazują na to, że obecność szatana może pobudzać człowieka do aktywności. Dzięki temu nie pogrąża się on w marazmie.