Antytezy:

• "Pokoju mieć nie mogę, wojska nie szykuję";
• "Bojaźń, otuchę, ogień, lód widzę u siebie";
• "I czołgam się po ziemi, i latam po niebie";
• "ni trzyma, ni puszcza";
• "Anim związan od niego, anim rozwiązany";
• "Nibym wolny, a jednak ciążą mi kajdany";

 

Paradoksy:

• "Bez oczu widzę, wołam języka nie mając";
• "Chcę sam zginąć, a przecie o ratunek proszę."
• "Sam siebie nienawidzę, a inszych miłuję;"
• "Boleścią się posilam, płacz z śmiechem mieszając";
• "Jednaki smak tak w życiu, jak i w śmierci odnoszę";

Zastosowane środki stylistyczne oddają zmienne, a nawet sprzeczne emocje podmiotu lirycznego (realizują funkcję ekspresywną). Osoba mówiąca w wyniku nieszczęśliwej miłości przejawia przeciwstawne odczucia (niepokój - pragnienie pokoju; wolność - niewolę; niemoc - chęć życia), których wyrazem są właśnie antytezy i paradoksy.