Faust w swoim monologu bardzo krytycznie ocenia posiadaną przez siebie wiedzę. Wie już wszystko, co zostało poznane przy pomocy nauki, wyuczył rzesze magistrów. Jednakże jest przekonany, że pomimo całego trudu nauki, jest nadal tak głupi, jak był na samym początku swojej drogi. Został bowiem pozbawiony jakiejkolwiek nadziei, brak mu pasji, ponieważ wie już wszystko, a mianowicie to, iż tak naprawdę "wiedzieć nic nam nie jest dane!".