W utworze niektóre czasowniki występują w czasie teraźniejszym, np. stoi, pyta, chce, leży. Dzięki zastosowaniu przez autora wiersza tego rodzaju form, odbiorca ma wrażenie, że scena rozgrywa się na jego oczach. Każdy czytelnik staje się w tym momencie niemym świadkiem wydarzeń. Może się wczuć w sytuację i mocniej przeżywać to, o czym czyta.