Według Szumowskiego oba sposoby na zaprezentowanie sytuacji w Syrii są ważne. Ustna relacja pozwala na stworzenie osobistej relacji z Syrii: O tym, co się dzieje w Syrii, mam ochotę krzyczeć, nie mówić. Precyzyjny sposób opowiadania, subiektywizm pozwalają na zainteresowanie odbiorcy, poruszenie jego sumienia. Film pełni również ważną funkcję, lecz problemy z jego dystrybucją sprawiają, iż nie może on znaleźć swoich widzów. Obraz taki mógłby jednak w jeszcze silniejszy sposób wpłynąć na odbiorców, którzy na własne oczy zobaczyliby dramatyczną sytuację w Syrii.