Swoje myśli i uczucia wyraża Ewka, którą przezywają Marchewką. O tym, że to właśnie ona jest osobą mówiącą w wierszu wnioskujemy z fragmentów: „słyszę ze wszystkich stron”, „a ja się z tego śmieję”, „rude mam włosy”, „przezwisk mnie ściga sto”.