a)

Narracyjność utworu wyraża się w tym, że można wyróżnić poszczególne zdarzenia w nim opisane oraz opowiedzieć je.

 

b)

• W utworze panuje nastrój przerażenia i grozy. Dzikie zwierzęta walczą ze sobą zaciekle na arenie. Aby oddać grozę sytuacji, autor wykorzystał takie środki językowe, jak epitety ("ogromne", "straszliwie"), wyrazy nacechowane emocjonalnie ("lwisko", "kudły"), wyliczenia, anafory ("I ziewy rozdarł straszliwie,/ I kudły zatrząsł na grzywie"). 
• Główny bohater - Emrod przeżył ogromny zawód, ponieważ dama jego serca naraziła go na śmiertelne niebezpieczeństwo. Nie bał się dzikich zwierząt, ponieważ księżniczka złamała mu serce. Pragnął ją tylko upokorzyć i odejść.

 

c)

Fragmenty będące dialogiem, które należy podkreślić w utworze:

"Kto mię tak kocha, jak po tysiąc razy
Czułymi przysiągł wyrazy,
Niechaj mi teraz rękawiczkę poda".

"Pani, twych wdzięków nie trzeba mi wcale".

 

punkt kulminacyjny historii - rzucenie przez Martę rękawiczki na arenę i jej słowa

zwrot akcji - odejście rycerza