Tumbo schylił głowę, żeby mocniej naciągnąć futrzany kaptur. [...] Przystanął bezradnie, zbity z tropu. Próbował wołać, ale zamieć wtłoczyła mu krzyk z powrotem do gardła.

[...] Skulił się za pierwszą z brzegu zaspą, zwinął w kłębek, zamknął oczy. Białe zimne płatki otuliły go puszystym, miękkim całunem. Nie czuł zimna, zrobiło mu się ciepło, przyjemnie. [...]

Sam nie wiedział, kiedy się ocknął. [...] Błękit nieba oślepiał, jakby nie było zamieci, okularów ani śladu, zgubił je widać, błądząc. Próbował rozejrzeć się, pełen nadziei, że ujrzy znajomą czerwień "Icebiörna, ale wokół ciągnęła się pofalowana wzgórzami biel. Obca, cicha, martwa.