Język utworu można w pewnych fragmentach uznać za przestrzały. Świadczą o tym następujące cytaty:

• "Nie ma rozpusty gorszej niż myślenie";
• "Pleni się ta swawola [...]";
• "wszeteczne";
• "[...] stręczy do nierządu";
• "w czasie tych schadzek [...]". 

 

Osoba mówiąca w wierszu może być więc człowiekiem starszym, którego zgorszenie budzi obserwowana przez niego rzeczywistość. W utworze wyraża swój sprzeciw, ale prowadzi on do kompromitacji mówiącego, który traktuje zdolność do samodzielnego myślenia jako zło.