W tym fragmencie dominuje podniosły nastrój, pełen powagi. Narrator czyni to poprzez użycie metafor oraz hiperbol, które podkreślają męczeństwo bohatera i reakcję świadków:

Ręce miał nad barkami żołnierza rozpięte;

Oczy straszne, zbielałe, szeroko rozwarte; -

I lud oczy i usta otworzył; - i razem

Jedno westchnienie z piersi tysiąca wydarte, 

Głębokie i podziemne jęknęło dokoła,

Jak gdyby jękły wszystkie groby spod kościoła [...]

Nastrój buduje także zwrot do Boga, kiedy osoba mówiąca zrównuje śmierć Wasilewskiego z ofiarą Chrystusa:

[...] Panie! Ty, co sądami Piłata

Przelałeś krew niewinną dla zbawienia świata,

Przyjm tę spod sądów cara ofiarę dziecinną,

Nie tak świętą ni wielką, lecz równie niewinną. [...]