Okazało się, że życie może być znacznie trudniejsze, niż mi się wydawało - a jednocześnie dużo bardziej niezwykłe, bogate i pełne. Nagle włączyły mi się wszystkie zmysły. W dżungli musiałam przebijać wzrokiem ciemność i gęstą, splątaną ze sobą roślinność; nauczyłam się z szumu wiatru odczytywać pogodę, z kształtu gałązek odgadywać drogę, porozumiewać się językiem ciała, korzystać z lekarstw pochodzenia naturalnego, wsłuchiwać się w śpiew ptaków, muzykę puszczy i terkotanie owadów, głodować, polować, zdobywać, pokonywać własny strach, aż w końcu zderzać się z uczuciami, z których istnienia nie zdawałam sobie sprawy: pobłażania dla samej siebie, litowania się nad sobą, poddawania się słabościom. Musiałam zwyciężyć. I zwyciężyłam.