A.

Było przed piątą. Rozmawiamy, nagle strzelanina. Potem jakby broń grubsza. Słychać działa. I w ogóle różne rodzaje. Aż krzyk:
- Hurraaa...
- Powstanie - od razu powiedzieliśmy sobie, tak jak i wszyscy w Warszawie.
Dziwne. Bo tego słowa nie używało się przedtem w życiu. Tylko z historii, z książek. Już nudziło. Aż tu raptem... jest, i to takie z "hurraaa" i tłumem na łubudu. To "hurraaa" i łubudu to było zdobycie sądów na Ogrodowej. Padał deszcz. Pilnowaliśmy, co tylko da się widzieć. Okna Ireny wychodziły na drugie podwórze z czerwonym murkiem na końcu, i za tym murkiem szło aż do Ogrodowej jeszcze jedno podwórze, z tartakiem, szopą, z kupą desek, z wózkami. Patrzymy, a tu ktoś chyba w niemieckiej tygrysce, w furażerce, z opaską przeskakuje przez ten czerwony murek z tamtego podwórza na nasze. Skoczył na nasz śmietnik z klapą.
Z klapy na stołek. Ze stołka na asfalt.
- Pierwszy powstaniec! - krzyknęliśmy.