Grupa mozolnie wspinała się na niedaleki już szczyt. Niektórzy nieśmiało zaczynali przejawiać oznaki zmęczenia. Nikt jednak nie chciał niecierpliwić pozostałych, którzy byli nie mniej wyczerpani. Przemek z nieufnością  spoglądał w niebo. Po pięknym słońcu nie zostało ani śladu, niezwiastujące nic dobrego czarne  chmurzyska zbliżały się w niesamowitym tempie. - Czy nie lepiej byłoby znaleźć jakieś schronienie przed nieuniknioną burzą? Jeśli się nie pospieszymy, niechybnie  złapie nas ulewa - rozmyślał z niepokojem. Obawiał się nie tylko deszczu. Nie wiedział, czy najmłodsi uczestnicy wycieczki nie przestraszą się błyskawic i grzmotów. - Nie marudźcie! Chodźcie prędzej! Schronisko już niedaleko! - nawoływał grupę, nie bacząc na nie najszczęśliwsze miny kolegów.