W wierszu Stanisława Barańczaka zostały uwydatnione typowe cechy języka mówionego. Szczególnie rzuca się w oczy niedokładność i niedopracowanie wypowiedzi. Zdania są niespójne, urywane. Pojawiają się także pozajęzykowe środki wyrazu, np. różne odgłosy (odchrząknięcie, siorbnięcie, odkaszlnięcie), które utrudniają zrozumienie wypowiedzi, przerywając ją. Adresat wypowiedzi powtarza się, mówi chaotycznie i nieskładnie.