Ogrodzony teren dawnej spółdzielni składa się z trzech kręgów. Pierwszy, najbliższy bramy, jest najmniej zawalony gruzem, z którego sterczy kilka kikutów pni spalonych drzew. Tu kiedyś był parking i trawniki. Następna strefa wygląda bardziej niebezpiecznie - dawniej stały tam magazyny i jakieś niskie budynki. Widzę ledwie rozpoznawalne na gruzowisku zarysy ramp dostawczych i fragmenty wciąż stojących murów. Te ocalałe kawałki nie są jednak wyższe ode mnie czy od Piotrka. Teren najeżony jest powyginanymi prętami zbrojeniowymi i ostrymi kawałkami blach, które pokrywały zapewne dachy magazynów. Trzecia strefa jest najgorsza. Kiedyś stały tam przylegające do wiatraka budynki fabryki, z których nie pozostał kamień na kamieniu. Osmalone pożarem gruzy wyglądają z tej odległości jak pagórki i rozwalone grobowce.