panie z domu dziecka:

- Takie trzy ćwierci do śmierci - westchnęła pielęgniarka. - [...] Ani nie chodzi, ani nie siedzi, ani się nawet nie uśmiechnie. I mówić nie chce. Mamy z nią kłopoty. Któż zechce wziąć takiego chudzielca!

- Robimy wszystko, co w naszej mocy, ale jesteśmy bezsilni! Skończyła dwa lata kilka miesięcy temu... Któż by to powiedział?

- Można do niej długo mówić - strzepnęła palcami pielęgniarka - nie reaguje. Taki klocek. Nawet nie płacze.

- Przecież pani nie może wziąć takiego dziecka - przestraszyła się pielęgniarka. - Niech pani nie przesadza w dobroci. Lepiej się poświęcić dla zdolnego, zdrowego malca.