Fragmenty:

"Czy to jest muzeum? Nie. To coś inego. Muzea są nudne i duszne, a tu... czas zatoczył koło".
Kiedy doszła do wysokich cembrowin i obejrzała wstrząsające filmy z okresu wojny, nie mogła powstrzymać łez.

 

Kiedy weszła do kanału, nie mogła stamtąd wyjść, a sala, gdzie całą ścianę zajmowało rodzinne zdjęcie Hansa Franka, kompletnie ją rozstroiła.
"Wygląda tak normalnie".
Po sto razy widziała siebie, jak biegnie z opaską sanitariuszki, jak przenosi pocztę powstańczą...
Najdłużej stała w sali, gdzie jedynym wystrojem były dziesiątki czarno-białych zdjęć młodych twarzy. Uśmiechnięci chłopcy, niektórzy bardzo przystojni, a dziewczyny - śliczne.
"Jestem prawie w ich wieku. Czy ja bym tak umiała?".

- Też myślisz, że byś tak nie umiała? - usłyszała głos koło siebie i automatycznie odpowiedziała:
- Tak.
- A może wcale tak nie jest?
- Jak?
- No, może my, to znaczy nasze pokolenie byłoby zdolne... gdyby było trzeba...
Edyta spuściła głowę i wyciągnęła z torebki chusteczkę. Otarła łzy.
- Ja jestem tchórzem.
- Oni na pewno też tak o sobie myśleli... (...).